Ақтиін мен қасқыр

Ақтиін бұтақтан бұтаққа қарғып жүріп, ұйықтап жатқан қасқырдың үстіне құлап түседі. Қасқыр қарғып тұрып, оны жегісі келеді.

Ақтиін жалынып: — Мені жеме, жіберіңізші, — дейді.

Қасқыр ойланып: — Жарайды, жіберейін. Бірақ сен маған айт: неліктен сендер әрқашан шат болып жүресіңдер? — дейді.

Сонда ақтиін: — Мені жіберіңіз, содан соң айтайын. Әйтпесе жүрегім дірілдеп, сөйлей алмай тұрмын, — дейді.

Қасқыр ақтиінді босатады. Ақтиін ағаш басына шығып алып: — Сен, қасқыр, залымсың. Залымдық ішіңді жандырады, — дейді.

— Сондықтан әрқашан қапалы жүресің. Біз ешкімге жауыздық істемейміз. Сол үшін де әрдайым шат болып жүреміз, — дейді де, сылқ-сылқ күліп, ағашқа өрмелеп жоғарылап кетеді.