Абай Құнанбаев Адасқанның алды – жөн, арты – соқпақ, Оларға жөн, арамның сөзін ұқпа. Қас маңғаз малға бөккен кісімсініп, Әске жоқ кеселді істен биттей қорықпақ. Бір аршопке шапаны сондай шап-шақ. Мүшесінен буынып, басады алшақ. Қас алдына жымырып келтірем деп, Ақ тымақтың құлағы салтақ-салтақ. Жаздыкүні ақ бөркі бүктелмейді-ақ, Қолында бір сабау бар о-дағы аппақ. Керегеге сабауды шаншып қойып, Бөркін іліп, қарайды жалтақ-жалтақ. Қу шалбар қулығына болған айғақ, Тізесін созғылайды қалталанса-ақ, Ұстаудағы кісідей мезгілі бап, Түні бойы шешініп бір т...ақ. Тірі жанға құрбы боп, жап-жасыңда-ақ, Қалжыңдамақ, қасынбақ, ыржаңдамақ. Бет-аузын сөз сөйлерде жүз құбылтып, Қас кермек, мойын бұрмақ, қаразданбақ. Осындай сидаң жігіт елде мол-ақ, Бәрі де шаруаға келеді олақ. Сырын түзер біреу жоқ, сыртын түзеп, Бар өнері – қу борбай, сымпыс шолақ. Олардың жоқ ойында малын бақпақ, Адал еңбек, мал таппақ, жұртқа жақпақ. Жалғыз атын терлетіп, ел қыдырып. Сәлемдеспей алыстан ыржаң қақпақ.