Мағжан Жұмабаев Сынайын бір сақаны, Иірейін құрғырға,- Айттырғанға қалқаны Толды ма екен он жылға? Алшы түссең - болғаның, Тәйке түссең - тәуекел. Бүге түссең - құрығаның, Шіге түссең - ұрғаның. Таңмын өзім, ой, алда-ай, Өсіп қапты, апыр-ай, Әй, қыз деген кәпір-ай! Мен баяғы қалпымда. Алсам биыл, күрке аулақ, Жатар ек-ау екеуміз. Бір аяқ қатық тастап ап, Қойға кетсем мен күндіз. Қойды айдасам түс ауа, Ырғала басып, ыңыранып, Қатыным шықса қой сауа, Сусынға қойса қымыран ғып. Күркеге барсам, жайланып: Әй, қатын, бері кел! - десем, Бірдеңеге айналып, Ол кешігіп, келмесе. Қайта шығып күркеден, Қатынға барсам тістеніп. Отырған жерде желкеден Теуіп-теуіп қалсам кеп. Ол көзіне жас алып: Адыра қал,- десе,- адыра қал Ал, асықты байқалық, He дер екен біздің бал? Алшы түссе, алақай! Түс,- дегенде,- түс, құрғыр! Қырыққа келген балақай , Тәйке түсті-ау! Тәуекел!