Фариза Оңғарсынова өлеңі Екеу - ақпыз. Отырмыз тіл қатыспай. Сен Күншығыс, мен бейне Күнбатыстай. Бұл үнсіздік қанша күн өмір сүрмек, жүруші ек қой қайғы да, мұң да құшпай. Неге, неге осынша алыстадық, өліп - өшкен жүректі жаныштадық? Сен отырсың жігіттік өрлігіңмен иілуге алдымда намыстанып. Менде ме деп бар кінә, мұңға баттым, құптамаппын бас иіп, тыңдамаппын. Көтергендей аспанды мен де отырмын, нәзік жыныстығымды бұлдап - ақ тым. Қойшы, жаным, пайда не бұдан ұтқан, жүдеу тартты дүние, құлазып маң. Біз екеуіміз "сыймаймыз", несіне онда татулықты күтеміз мына жұрттан...