Фариза Оңғарсынова өлеңі Көңілің ауасындай тымық қырдың, бәрін де ұғып тұрдым бәрін де ұғып тұрдым. Жанарымнан от - ұшқын шашылғанмен, жанымда тұнып тұр мұң - сен мені ұмыт, құрбым. Елтіме бар жаныңмен құлап маған, сеземін - ұнап барам. Тәкаппарлау өр болып көрінгенмен, мен сәтте жылап қалам - көңілім жыраққа алаң. Албырт сезім көзіңнен ұшырды үміт, айта алмай мысың құрып... жайраң қағып, жарқылдап күлгеніммен, қайғы тұр ішімді үгіп - айтқызбай түсін, жігіт.