Фариза Оңғарсынова өлеңі Келеді еріншек түн. Жасыл құрақ. Үн де жоқ жағада түк. Көл мөлдіреп көзіндей келіншектің, жанарына аспанды паналатып, керілді айлы нұрда сүт сәулеге кеудесін жалаңаштап. Жалтылдаған тайғанақ айдынында - егіз аққу сырғанап барады асқақ. Аспанды өртеді үміт, Жер - сұлуға сұқтанып сол шақтағы. Айнакөлдің жанары төңкеріліп, жарқылдайды төсінде моншақтары. Тына қап жел де жансыз, сұлулыққа қарайды Ай да жасып. Екеуіміздей, Аспан мен Жер де амалсыз көздерімен тұрды тек аймаласып.