Мағжан Жұмабаев Б а л a: Әкетай, мынау не үй ұзын мойын, Тым ірі, ұлық ұстап тұрған бойын? Басына шыққан адам білер еді - ау Сырын айтпас қаракөк көктің ойын. Тып - тыныш бұл үйге, әке, кім барады? Тыныштықта қасиетті кім қалады? Биікте көк күңіреніп сыр айтқанда, Бақытты кім көзінен жас тамады? Ә к е: Бұл үйді мешіт дейді, құлыншағым, Ерігіп, қуған болып ата заңын, Анда - санда домалап бармағы үшін, Салдырған өзіне арнап жуан қарын . Бес минут жатып - тұрып , жуып алмақ Былғанған бұзықтықпен ұят - арын. Шығатын жоғарыға молдасы да Азанмен құттықтайды қарын таңын. Бұл мешіт - Көк үйі емес, қарын үйі, Көргің келсе, барып көр мал базарын. Б а л a: Әкетай, анау не үй түсі суық? Жанына жібермейді жанды жуық. Терезесі темірлі, көр - есігі, Қабырғасын қойған ба қанмен жуып? Тас қима, темір қақпа, шойын құлып. Тым - тырыс. Жалғыз - ақ жел тұр ғой ұлып. Сасықта, қараңғыда аш, ауру Кім жатыр екен, әке, тірі өліп? Ә к е: Жиһанда бір жас жан бар, Қиял аты, Мәңгі ойнайтын, сөнбейтін сәуле заты. Жанға жан беретұғын тәтті жырлы, Меруерттен тізілген қос қанаты. Ұшып жүріп жырымен жанды ояту - Жас Қиялдың ежелден бар мұраты. Тірі жанға жырламақ тәтті жырын, Адамзаттың жоқ оған жақын - жаты. Жиһанда бар нәрсені жаратқан сол, Тәңірі бар бір ғана - Қиял аты... Анау үйді адамзат абақты дер, Адам - доңыз, еменнің тамырын жер. Тәңірісі, жан жыры Қиялға арнап, Сонау үйді салған ол болсын деп көр. Көремісің күзетшіні жүрген жарап, Қабақ түйіп, терезеге қойған қарап? Есалаң малданып жүр: Қиялды ұстап, Тарихтың таңында,- деп,- қойдым қамап! Есалаң! Қиял қайда?.. Қиял кезбек, Жиһанда ақ қанатпен ылғи жүзбек. Жердегі жары - жанды жұбатуға, Тоқтаусыз Көк үнінен әндер тізбек. Балам, енді білдің ғой, ол - абақты, Ашуменен түйіп тұр ол қабақты. Қиялды ұстап, жаптым! - деп бос малданған Ақымақ деп болмай ма адамзатты?!