Мағжан Жұмабаев Оқудан қайтты жас Сапар, Терде отырған ақсақал Орын берді қасынан. - He білдің, балам? He хабар? Жұлып алды жас Сапар Тақияны басынан: - Тыңдаңыз, міне, қария! Жер деген - мынау тақия, Тап осындай жұп - жұмыр, Екі басы сопақ па? Қараңыз енді Күн жаққа: Лампы мынау - Күнің тұр. Домалай ма? Домалайд! Құламай ма? Құламайд! Бұл осымен болды ма?! - Тоқтат мынау шіркінді, Басы жұмыр пенде енді Жерді де жұмыр қылды ма? - Жоқ, ата, бұл - жағырафия, Міне, сізге тақия! Сенбеуіңіз жарамайд. Домалай ма? Домалайд. Құламай ма? Құламайд, Тап осындай домалайд! - Мынаны қалай жүктейміз: Біз неге құлап кетпейміз? Домаланса, мұнысы не? Сөздің қарашы қатасын!.. Құласаң, құлап жатасың! Жердің онда жұмысы не?!