Мағжан Жұмабаев Көрісе алмай зарығып, Сарғайысқан екі жас, Әлдеқалай тура кеп, Көріседі - көңіл мас. Мөлдіресіп көздері, Бір - біріне қарайды. Қысқа болды сөздері, Жылы у бойға тарайды. Ауызға ауыз тиісті - Денелері балқыды. Тілден тәтті сүйісті - Жүрек жанды, шалқыды. Ыстық лебіз сүйгенде Өртегендей жүздерін. Енді дене күйгенде Ашты екеуі көздерін. Оянысса, адам жоқ, Түс алдайтын жау ма екен? Бір - бірін түсте сүйсін деп, Ойнап сүйген сәуле екен. Есінеп, бір керіліп, Қайта тағы жұмып көз: Ұйқымды, сәуле, бұздың! ,- деп, Жатты жамылып сұлу қыз. Абақтыда оянып, Жігіт уһ деп дем алды. Көрген түске жұбанып, Сәулеге алтын қуанды.