Фариза Оңғарсынова өлеңі Телефоны құрғырың үндемеді - оятпады мазалап түнде мені. Шырт ұйқыдан тұрғызып сүйіктім кеп кетеміз, жүр демеді. Ақ айдынға тоғытып жыр - кемені, желмен ұшып жанымның мұң - желегі, ағыстармен алысар арман сәттер ұмытты мүлде мені. Жақындатпай, алдырмай ой қамалы, үміт, ыза - жиылып бойға бәрі, арман оты жарқылдап жанарымда найзағай ойнамады. Азаптың да рақат бар мұңдары, сені сағынғаным да - жанның нәрі. Осы бір сәт тыныштық болса игі еді дауылдың алдындағы!