Мағжан Жұмабаев Апалап, қуанбастан, жылаған күн, Жүрем деп қаз - қаз тұрып, құлаған күн. Еркелеп, құр былдырлап, өтірік жылап, Алдына апам байғұстың сұлаған күн. Апа , мама деген сөзге тіл келген күн, Ауызға тозаң - топырақ, күл келген күн. Сенделіп мас кісідей ырғаң - қиқаң, Аттап аяқ басуға әл келген күн. Біреу ұрысса, қамығып, жас келген күн, Ойға жалғыз емшек пен ас келген күн. Болар енді, тойдым ,- деп ас қайтармай, Бере берсе, ретпен дес берген күн. Аяқ басып қотанды, жүгірген күн, Шешенің емшегінен түңілген күн. Тыпыр - тыпыр ары - бері жарысқан боп, Кімді озды дегі, атаға жүгінген күн. Тай мініп, желі айнала жарысқан күн, Тең құрбы, балалармен алысқан күн. Қымс етсе: Әке, апа, тиеді! - деп, Жұдырықты кезек - кезек салысқан күн. Батпаққа, қоға тартып, аунаған күн, Көңілді ылғи ойынмен аулаған күн. Ренжу, қабақ шыту, мұңаю жоқ, Жаңбыры қайғы - зардың жаумаған күн. Қымбат күн, қолға түспес сен алтын күн Беретін іздеп тауып жоқты бар қып. Жарқ еттің, көз ашқанша ғайып болдың, Ашылмас қара тұман қаптады түн.