Мағжан Жұмабаев Сарғайдым күннен күнге қуат кеміп, Қалың ой - қара жылан жүректі еміп. Ақырын бітіп барам жанған шамдай, Көзіме ыстық жастар мөлт - мөлт келіп. Апырм - ай, ауыр болды - ау күнді өткізу, У жұтып, айдан ұзын түнді өткізу!- Қозғалып, сөйлеп, ойнап, тірі жатып, Өлем деп жас өмірден күдер үзу. Соғасың жиі - жиі, жүрек, неге? Соққанмен жандана ма солған дене? Сары су денені улайд тамырларда, Тазарып, енді оны қан етем деме. Қалмады көздің нұры, көрге айналдым, Қараны - ақ, ақты - қара дерге айналдым. Дямадай пісіп тұрған екі бетім Қуарып, қаны қашып, күлге айналдым. Жайылды бар денеме уы дерттің, Мінекей, екі ай болды жалын жұттым. Күндіз - Күн, түнде күміс Ай көрмеймін, Дариға, жаным - азат, денем - тұтқын. Барады күннен күнге азап асып, Өлім тұр анадайда қойнын ашып, Қинала түссін әлі! - дегендей - ақ, Аяғын, күлімсіреп, санап басып. Жасаған! Тез алатын ажал жоқ па? Қинама, тез өлейін, ұшыр оққа. Шыжылдап дене, шырқырап жан берейін, Жалыны көкке шыққан түсір отқа!