Екі данышпанның сапары

Баяғыда екі данышпан адамдардың қалай өмір сүріп жатқанын білмек болып, әлемді аралауға жолға шығады. Жол жүріп, олар шағын бір қалаға келеді.

Күннің аптап ыстығында олар терлеп-тепшіп, ауыр тас тасып жүрген бір топ адамды көреді. Қолдары ойылып кеткен, жүздері шаршаңқы — бәрі де қажып тұр. Бұл көрініс екі данышпанды ойландырып, олардың не істеп жүргенін сұрауға итермелейді.

Бір жұмыс — үш жауап

Біріншісінен сұрады:

— Не істеп жатырсың?

— Тасты жоғары қарай тасып жатырмын, — деді ол.

Екіншісінен сұрады:

— Ал сен не істеп жатырсың?

— Бала-шағамның қамын жасап жүрмін, — деп жауап берді.

Үшіншісінен сұрады:

— Сен не істеп жатырсың?

— Мен мешіт тұрғызып жатырмын, — деді ол.

Қарапайым, бірақ терең шындық

Осылайша, екі данышпан қарапайым ғана шындыққа көз жеткізеді: үшеуінің атқарып жүргені — бір кәсіп. Бірақ әр адамның ішкі көзқарасы әртүрлі.

  • Біреу үшін бұл жұмыс — ауыр азап.

  • Екіншісі үшін — отбасы алдындағы жауапкершілік.

  • Үшіншісі үшін — мағынасы бар мақсат, жүрекке қуаныш сыйлайтын іс.

Бірдей еңбек әркімге әрқалай сезіледі: мән мен мақсат қосылған жерде ауырлық жеңілдеп, жұмыс рух береді.