Фариза Оңғарсынова өлеңдері Менің көгершіндерім Әріптер А Толқыны өбіп жағаны, Өзен баяу ағады. Айдынында қалықтап Аққу жүзіп барады. Білесің бе араны? Жолай көрме жанына – жақындасаң шағады! Ә Әтеш әнге басады, Таңғы ұйқыңды ашады. Жетіп келсең жанына, Тырағайлап қашады. Б Жағалаудың көгі еді – Мама қаздың жегені. Балпаң - балпаң соңынан Балапаны ереді. Г Күн шуағын төккенде, Жаңбыр сеуіп өткенде, Қызыл - жасыл далада Гүл тереміз көктемде. Ғ Ғарыш деген – көк аспан, Ай, жұлдызы жарасқан. Мен ғарышкер боламын – Айға барып қонамын! Д Дуадақ құс далада, Жоламайды қалаға. Дельфин жүзер теңізде, Ол теңізбен егіз бе?! Е Нәр алатын жауыннан, Қорықпайтын дауылдан Емен деген ағаш бар жапырағы жайылған. Ё Шам сөнді де қалды – Үйді түнек жапты. Монтёр келіп, шамды Жарқ еткізіп жақты. Ж Жалп - жалп ұшып ол кейде Түнде адамды жасқайды. Күндіз түк те көрмей ме – Қалғып көзін ашпайды. (Жарқанат) 3 Зебр деген жануар Жылқыға ұқсас күші оның. Сала құлаш жалы бар, Жолақ - жолақ түсі оның. И Самолетке ұқсаған Инелікті ұстағам. Қойсаң болды қамалап, Ит үреді абалап. Й Ай қалықтап барады, көкте жүзген ол кеме. Ай қызығып барады бидай өскен өлкеме. К Күн – әлемнің шырағы, төгіледі шуағы. Көбелектер қуанып, бірін - бірі қуады. Қ Көкала көйлек киеді, Күннің көзін сүйеді. Қарбыз жеген баланың Шөлі әбден қанады. Л Ешкі төлі – бұл лақ, шапқылайды зымырап. Анасынан адасса, айқайлайды тұрып ап. М Марал қандай әдемі! Тау - орманның сәні еді. Мүйізінің шырыны – таптырмайтын дәрі - емі. Н Нан қиқымын шашпаңдар, жерде жатса баспаңдар! Түйенің сұлуы – нар, жалғыз өркеші бар, көздері жаудыраған бота деген еркесі бар. Ң Аю, қасқыр – аң бұлар, қоян, түлкі – тағы бар. Жемтік іздеп жапаннан күндіз - түні қаңғырар. О Қамқор болып орманға ағаштарын қорғаңдар. Жақсы азамат болмайды Көк орманды орғандар. Ө Өрмекшінің өрмегін Бар ма сенің көргенің? П Тұмсығы оның күшті, аяқтары сұсты, таси алады жүкті – піл дегенің мықты! Р Кел! - деп аспан тұр ымдап, жұлдыздары жымыңдап. Байқоңырдан ұшады Ракета зуылдап. С Ала қанат сауысқан, жемді көрсе, жабысқан, Жақындатпай жанына, Сезіп қояды алыстан. Т Тасбақаға отырып, кездік орман, даланы. Бізді көріп, секіріп Тиін қашып барады. У Уық - тіреу бұл жерде сүйенетін шаңырақ. Киіз үйге кіргенде, Қаласың бір жадырап. Ұ Ұясы – үй ғой шынында, ұзақ үйін қорғайды. Балапанға ұрынба – Ұя бұзған оңбайды. Ү Үкі деген әдемі, үлпілдеген желегі. Қыздар әсем болсын деп, Үкі тағып береді. Ф Қаланың ақ бұлағы Фонтан боп атқылады. Маңында асыр салып, балалар шапқылады. Х Хат жазамын ағама – оқуда ғой қалада. Хат келгенде ағамнан оқып берем анама. Һ Айдаһар қандай - қарашы?! Ол ма, - таудай, жыланның ағасы. Ц Циркте адамдар аңдармен бір жүреді. Клоун ағам бап - күлдіреді. Ч Біздер мақтан етеміз Боксшы ағам Оралды, Қарсыладық кеше біз – Чемпион боп оралды! Ш Шортан деген қомағай Жақсы көреді тамақты: Қылғытады – обал - ай! - кіп - кішкене шабақты. Щ Бұлақ суы тұщы, теңіз суы ащы. Ь – жіңішкелік белгісі Ъ – айыру белгісі Ы Күнде ерте тұрамын, әзірлеймін сабақты. Ыдысты да жуамын, пісіремін тамақты. І Жалаңаяқ бірде мен жүріп едім құмменен, ізім қалды соңымда. Қызық екен бұл деген... Э Сым арқылы келеді, үйге жылу береді, Электрдің қуаты Күндей жарық төгеді. Ю Жүреді өзі жәйлап, екі көзі жайнап, тәтті балға тоймайды Аю деген маймақ. Я Қоян қашып барады, жүйріктігі желге тең. Қарттар қорқақ баланы қоянжүрек дейді екен Фариза Оңғарсынованың басқа өлеңдерін қарау