Мағжан Жұмабаев Сорлы қазақ жан алқымға тығылып, Қара күн кеп, тіккен туы жығылып, Алға баспай, біткен ісі кер кетіп, Нәр тата алмай, күшсіз, әлсіз бүгіліп; Оқу - білім жақындатпай, жолатпай, Қырын қарап, қазақ ісін ұнатпай, Пыр - пыр ұйықтап сорлы қазақ тек жатыр, Қанды жаспен екі көзін шылатпай. Қозғал, қазақ, білімге жүгір, кез келді, Қылышын алып, надандық саған көздеді. Шетке лақтыр, тұмақтай алып, тұра кеп, Ертеңді - кеш басыңа мініп өзгеңді! Кітап әпер, оқысын балаң, қолына, Малды аяма оқу - білім жолына. Өнер алып, басқалармен қатар бол, Жер жүзі бір адамзаттың ұлына! Байғұс қазақ бас көтеріп, тұрар ма? Көңілі түсіп, білім мойнын бұрар ма? Күні туып оң жағынан, солдан - Ай, Оқуменен жайнатып дүкен құрар ма?