Мағжан Жұмабаев Жып-жылы түн маужырап, Көтерілген жерден бу. Саф күмістей жалтырап Тыныш жатқан тұнық су. Көкке тиген биік тау Құшақтасқан тұманмен, Қосылысып есен-сау, Бал алысқан құмармен. Ақырын ескен жылы жел Маужыратып, тербетіп, Таң атсын деп жайнап гүл - Өсіп балам ер жетіп. Шырылдап торғай аспанда, Бытпылдығы ән қосып, Шала-жансар жатқанда Табиғатқа жан қосып,- Таң алдында жалбарып, Тәңіріге құлдық қылғаны, Ісіне оның таңданып, Көңілі хаққа сынғаны. Міне, алтын таң атты Күншығыстан ағарып. Көтеріп зұлмат қанатты, Жер де кетті жаңарып. Таң, Күн деген - жер жаны, Бұл екеуінсіз жоқ сәні. Оқу-білім - ер жаны, Жараспас ерге құр жаны.