Мағжан Жұмабаев Балалық шағы - Патшаның тағы, Ала алмас оны бағалап. Көп өтпей жыл, Тек жүрмей, біл, Ілгергі күнді сағалап. Үйрен білім жастықта, Білмесең, жанға қастық та! Білімге жүгір, Жоқ ойдан түңіл - Ерікке қоймай, ентелеп. Қайтпас уақыт, Қал дәмін татып, Бос өткізбе еркелеп! Жастық деген - бағасыз, Қадірін білмес санасыз. Жастық - алтын, Құрып қал салтын, Салты оның - үйрену, Өнер қуып, Бел бекем буып, Надандықтан жирену! Тұрма, қарғам, ұмтыл! Аты өшкірден құтыл! Білімсіз - есек, Опасыз десек, Сөйлеп, күліп жүрсе де. Өлікпен тең, Ит-құсқа жем, Тірі боп ғұмыр сүрсе де. Сондай болма, қарағым, Даяр болсын жарағың! Білген жан - көсем! Сөйлесе - шешен, Жұртты аузына қаратар. Істегені - өрнек, Қор қылмас ермек, Нәрсені іске жаратар. Білімдінің сөзі - ем, Мейірімі көп, етек - кең! Жұртына мақтаулы, Сыбаға сақтаулы, Пәлі! деп қарсы алар. Іс қылар тежеп, Жан-жүрек өжет, Бет келгенді арсалар. Қайда барса - сыйымды, Білімі - мал, бұйым-ды!