Мағжан Жұмабаев (Орыстан) - Жыршы құс, тілімді алып, келші мұнда, Жасыл шөп, жасыл ағаш қалсын онда. Қапаста жаның тыныш отырасың, Жазы - қыс жейтін ұрық бәрі қолда. Мен сені жан досымдай қадірлеймін, Ерінбей, тамағыңды әзірлеймін. Мөп - мөлдір саф күмістей, тәп - тәтті су Күнде ерте, жалғаны жоқ: Әзір! - деймін. Ас - суың керегінше даяр қылам, Кем - кетік жерің болса, даяр тұрам. Жаз жетсе - қорқынышсыз, қыс уайымсыз, Далада мың қорқыныш, суық боран. Аңшы да мылтығымен ата алмайды, Қаршыға жақындауға бата алмайды. Күн ұзын жырың жырлап отырасың, Басқа жан мұндай рақат таба алмайды. - Жоқ, мырза, бұл мақтаған қапасында, Кірмейтін боран, суық лапасыңа Бермеймін қалың ағаш, өзен - суды, Келсе де мың бір пәле бұл басыма! Жайнаған түрлі гүлмен кең даламды, Қай жаққа ұшсам - қонсам кең даламды, Балақай, асу - суыңмен сыйланам деп, Жанымнан, өз еркімнен құр қалам - ды. - Кең дала, қалың ағаш, аққан бұлақ, Сүйкімді маған - дағы жасыл құрақ. Құсеке, соны ойлашы, суық болса, Қыласың үсіместей қайда тұрақ? Кетемін онда ұшып жылы жаққа, Қысы - жаз қар жаумайтын біздің баққа. Қар кетіп, сіздің жақта жылы болса, Қайтадан ұшып келем ескі таққа. - Адассаң жазатайым жолдан шығып, Құр тоңып өлмейсің бе боран соғып? - Шырағым, оның үшін қорқа қойма, Жасаған жол көрсетер қайырым қылып.