Фариза Оңғарсынова өлеңі Мен саған сыр айтамын: біреулердің қайтеміз құр айтағын, сезе тұрып қайғысын соңындағы; білеміз ғой - қателік со жылдағы, өкпе, наз бен жел - өсек - соның бәрі сені менен мені тек мұңайтарын, жел ескендей желпісіп жұрт етегін, біздерді күлкі етерін; сайқал - мысқыл ойнақтап жүздерінде, жанашырсып жат жандар бізге мүлде; мүләйімсіп түртетін бос қораны аула - жайдың қорсылдақ шошқалары, бұл күнде төс қағады көктемде аузы тигендей күзгі егінге. Мен ұққаным - осының бар шатағы - тек бізді шаршатады: екеуіміз де соншалық тырыссақ та тіпті сәлемдеспеуге дұрыстап та; ұмтылсақ та өзгемен ұғыспаққа - содан біздің қайғымыз қанша тағы! Мұның бәрі - бізді бір - бірімізге одан сайын еріксіз аңсатады. Фариза Оңғарсынованың басқа өлеңдерін қарау