Мағжан Жұмабаев Мағжан депті біздің Бәкең баласын, Қарашығым, бүлдірген бөбек, адасым! Сұрайсың ғой: Қайдан келдің, аға?- деп, Енді қайда жол тартып сен барасың? Бұл сөзіңе мен айтамын, қарағым: Ойдан шықтым, ойға тағы барамын. Көптен өзін ұстамап ем қолыма, Тотыққандай болды мынау қаламым. Оқасы жоқ, тотықса, енді ашылар, Қаламымнан тағы сөзім шашылар. Сен, бөбегім, ержетерсің, өсерсің, Толқындар да толқып - толқып басылар. Мен туғанда ақын ағам келді де, Келіп, маған ақ батасын берді де. Өс, бөбегім, жас балауса құрақтай, Өмір - керуен, бір сәт тоқтап көрді ме?!