Фариза Оңғарсынова өлеңі Жұрт мені қатал дейді найзағайдай мінезі шатырлаған, біреулері айтады ақыл маған: өркөкірек, тәкаппар, менменсіген... ұнатпайды дәл мұндай ақынды адам (одан сайын мен шіркін қатуланам). Біреулер қиялдайды: мұндай адам ешкімді сүйе алмайды; өтірік өлең жазады талықсыған, қайдан ғана бал сезім таныс бұған? (Түсініксіз қалпыммен байғұстарды ойларымен өздерін алыстырам). Біреудің жаны ашиды: ол ақын ғой өзгеше, дара сыйлы: ал ақындар сезеді барлығын да, ақылды да болады, данасиды. Жастар жара түспеген жанына әлі түсінгендей жанымды табынады; менің асқақ ән мұңды жырларымды іздеуі хақ солардың, сағынары... Мен кешпеген дүние жоқ екенін сезеді олар. Сезеді бәрі - бәрі. Мен солай көрінемін, Жер секілді құбылтқан өмір өңін. Міз бақпайтын адамдай жүре берем, күйіп - жанып жатса да төңірегім. Білмейді жұрт (білмесін көңіл емін) Менің барлық бал қылық, нәзіктігім сенің ғана алдыңда төгілерін!