Ахмет Байтұрсынов Кісі мен көлеңке Айтайын бір тентектің әңгімесін, Демендер: Сөз ғып жазған мұның несін? Есі ауыс көре салып, қуалады Өзінің ұстаймын деп көлеңкесін. Бұл қуса, көлеңкесі алыстады, Жүгірсе, жүйріктігі қалыспады. Қатты да, жай да қуды - ұстатпады, Болғанша бар өнерін қарыштады. Тентектің бір мезгілде кірді есі: Әуре боп қуып, маған қажет несі? Осылай ойлап, қайта жүріп еді, Артынан қуды енді көлеңкесі. * * * Кейбіреу Қыдыр дарып, қараса бақ, Бейне бір осы айтылған көлеңке нақ. Қайрылмай, қарағанда, бақ-дәулетке, Артынан қуалайды қайтарып ап. Ахмет Байтұрсынұлының өлеңдері, өмірбаяны