Мағжан Жұмабаев Кердең - кердең жүресің сен, не таптың? Мен айтайын - айнымайтын жар таптым. Күндіз - түні жар қойнында жатамын, Естімеймін уын - шуын жан - жақтың. Қанша құшсам - дағы сусын қанбаған, Жан жарым бар, неге керек мал маған! Жұрттың бәрі - ақ: Оңбаған жан! - дей берсін, Жан жарым бар, неге керек ар маған?! Жарым күншіл, көз салдырмайд жан - жаққа, Жібермейді жұмысқа да мансапқа. Сондай ерке, оны құшып, керіліп, Күндіз - түні күңірене бер тек жат та. Әкем маған: Сауда қылып, мал тап! - дейд, Жарым маған: Мал деген не, тек жат! - дейд. Елім маған: Елге еңбек қыл! - дегенде, Жарым маған: Жатқан адам бекзат! - дейд. Жар айтқан соң, жаннан жақын көрген жар, Жардың тілін алмауға не дәтім бар?! Тілін алдым - үйден, елден айрылдым, Бірі де жоқ - мал да, ел де, намыс, ар. Жар жат дейді, жатамын да жатамын, Mac адамдай бос ойға ылғи батамын. Ашылғанда ұйқыдан көз, бар ісім - Қылжалаңдап, жоқты - барды шатамын. Әрине, енді мені мақтар пенде жоқ, Жап - жақсы еді, жар аздырды - ау! - дейді көп. Жұрт сөзі не? Жан жарымның қойнында Жата берем: Жаным, жаным, жарым! - деп. Бұл жарым кім? Тапшы қәне.- Денсаулық? Сен дейсің ғой: Алма бетті, ақ жаулық... Жоқ, жолдасым, адасасың, айтайын: Жарым менің - аты шулы жалқаулық!