Мағжан Жұмабаев Бауырсақ мұрны пұштиып, Бесікте жатты Ұлбосын. Әкесінің ойында: Ұлбосыным пұл босын!.. Тышқан көзі сықсиып, Ойнап жүрді Ұлбосын. Әкесі енді жиірек Ойлап жүрді: Пұл болсын!.. Бүйрек беті бұлтиып, Шолпы тақты Ұлбосын. Күлім қақты әкесі, Ойға батты: Пұл болсын!.. Салмақты қыз боп ақылды, Он бірге жетті Ұлбосын. Мал алуға әкесі Құдаға кетті: Пұл болсын!.. Бауырсақ мұрын, бүйрек бет Он беске келді Ұлбосын. Әкесі ойды иректейд: Отыра түссін, пұл болсын!.. Ирек боп қалды - ау ой шіркін, Пұл болмады - ау Ұлбосын. Ұлбосын биыл есітті: Енді әйелге жол болсын... Естіпті де досына: Мән - жай мынау... ал досым... - Депті. Сөйтіп, сол түнде - ақ Кетіп - ақ қалған Ұлбосын. Бұрқырап отыр әкесі: Құл болмаса, бұл болсын! Мен не деймін, қалқам - ау, Жол болсын деймін, жол болсын.