Фариза Оңғарсынова өлеңі Жанарлардың жалтынан ұғысатын, қол ұстасып өтуге тырысатын. Ой - арманның барлығын бөлісетін, күн өткенде сағынып көрісетін; тек екеуіміз жүріп - ақ шаттанатын, көңілдерді бүкпесіз ақтаратын. Қол ұстасып таңдарды қарсы алатын, дүниені думан қып ән салатын, бір қайғыға өртеніп жыласатын, ақтарылып оңаша сыр ашатын; күрсінумен бітер деп ойламаған (ештеңені ұқпайды тойған адам), отты күндер. Кейде мен ойға қалам: мүлдем жат қой қасірет, ойлар оған. Құлай сеніп, алдансаң - азап, тегі, сосын кешіре алмасаң наз - өкпені... Күрсіністік. Қимадық. Кешірмедік. Мүмкін бұл да біз үшін қажет пе еді...