Мұхтар Шаханов Арал қасіреті Кемелер жүздірген шағылтып желкенін айға, Тау толқын төсінде тербелген ерке күн қайда? Қайда сол дәуренің тағдырдан күш-қуат сезген, Шағала көктемнің дүркіреп ұшты ма көзден? Қайырмасы: Сенемін саған, Тұрғанда аман Адамдық күші, ой күші. Аралым менің, Жанарым менің, Халқымның ұлы қайғысы. Бұл өлке қалайша болады азап түнегі, Ежелгі мұң - зарың аз ба еді, қазақтың елі? Қайтемін, Аралым, бүгінде қалды сүлдерің, Төзімі еліне ұқсаған көнбісім менің. Аралым, күн туды басыңа дүрбелең – керең, Кім ұқпақ, шалды, анау өзіңмен бірге өлем деген. Безбүйрек ғасырың қағады қанатын үнсіз, Бір жылда екі ұлын жоғалтқан ана тұр тілсіз.