Абай Құнанбаев Абралыға Мен жасымнан көп көрдім Мұсылманды, кәпірді. Абралыдай көрмедім Намаз білмес пақырды. Қира әтін оқытып Көріп едім, шатылды. Ниет қыла білмейді, Не қылады нәпілді. Намазшамның артынан Құржаң-құржаң етеді; Жер ұшық берген кісідей, Тоқаңдай ма, не етеді. Нәпіл түгіл, намазы Бәрі желге кетеді. Еннатайына кәлкәусар Пошал дереу күнәһар, Аяғын ойлап айтқаны, Әні – шаны күлаптар . Осы оқумен намаздың Қай жерінде сауап бар? Тегін ойлап байқасаң, Мұнда ми жоқ, құлақ бар.