Дүние, ойлай берсем, жалған дейдi, Әркім дi әлекке тек салған дейдi. Дүниенi өле-өлгенше қуып-қуып, Ауызы аңқиып [құр босқа] қалған дейдi. Хикаят сөз бастайын әуел бастан, Бұл күнде жүйрiк қайда таптан асқан?! Сөзім дi құп тыңдайтын ғазиз болса, Хикаят сөз жазайын бiраз дастан. Заманды жылдан-жалға қуландырды, Бойыңды алтын-күміс буландырды. Келгенде жүз-тоқсанға бiр өлім бар, Көзiңдi әлi-ақ бiр күн суландырды. Дүниеден неше-неше өттi-ау жандар, Құдайдан зар жылайды қорыққандар. Кеудемде түрлi-түрлi уақиғам бар, Айтайын, тыңдасаңыз, жарандар! Өтiптi бiзден бұрын Мұрсалдары, Дүниеден өтпеймін деп соның бәрi. Қызығы бiр күнгiдей болмайды екен, Патшалық, тақта тұрып, құрсаң-дағы! Арасы – топырақ пен алтын, күміс, Ағаштың бәрiне де бiтпес жеміс. Бiреу-бай, бiреу-жарлы, бiреу-кәрiп, Дүниенi жаратқан жоқ тiптi тегiс. Алтыннан жер астында кім ге пайда? Дүниеде ажал келсе, болмас айла, Болмағың жақсы-жаман Құдiреттен, Шөп шықпас, су жүрмесе терең сайға! Бiз-түлкi, ажал бүркiт қоймайтұғын, Нәпсіміз- бiр аждаһа тоймайтұғын. Күнәмыз- мықтап тиген ол- бiр киім , Нәрсеге одан басқа болмайтұғын! Тiліміз- өткiр қылыш қойған қайрап, Жұтады отыз тiсiң, нәпсiң шайнап. Тамырың алпыс екi-жiп секiлдi Бекiтiп дүниенi қойған байлап!