(Айтыс) Қара құс: Жалғанға патша баланған, Данышпан ізгі саналған, Аллашыл әділ адамнан, Қайдан шықты бұл мінез?! Адам: Тексеретін сен емес! Ескеретін мен емес! Саған адам тең емес, Маңайымнан жоғал тез! Қара құс: Атам менің қара құс, Өзім қырғи бала құс. Тояттармын болып тұс, Жемтігіңе келдім кез. Адам: Айтқанымды кектесең, Оқ жалынсын кетпесең! Сырғыш қанат етпесең... Адамға қызмет... Қара құс: Қорқытқаның осы ма? Дегенім ғой шошыма . Жүрмесін жетпей досыңа: Оғыңды сақтап, сонан без! Адам: Жауласармыз, тынармыз, Балдан тәтті тұрармыз. Сонда сені қуармыз. Қара жүрек, қанды көз. Қара құс: Жауыздығың болды паш, Жақсылыққа жаның қас. Ойламаймын қыла алмас, Қам қылармын мен де біраз. Адам: Жазбен бірге жаңғырып, Көңілге нұр, жан кіріп, Біз біткенде қаңғырып, Жоғаларсың сен өзің. Қара құс: Біз де тойда болармыз, Кеудеңе барып қонармыз. Қара құс біткен тоярмыз, Мейлің тула, мейлің төз!