Тағдырдан қайта-қайта жесем таяқ, Көремін талайымнан некен-саяқ. Оңаша оқшау кетіп ой толғаймын, Құлаққа кірмесін деп бөтен хаят. Көптің аузы қияңқы, пейілі оғаш, Жолап кетсең былғайтын күйелі ағаш, Саяқ кетсем, сайтандар сайраңдаған Үйірімен үркітер-үйіңе қаш. Үйге безсем, көңіл ит көше кезіп, Тереді неше секем, неше сезік. Үміттің үлбіреген нәзік гүлін Күдіктің көн табаны кетеді езіп. Көп жүрген жердің бәрі абыр-сабыр, Жоламас айқай-шуға иман-сабыр, Жолығар әулие де киесіне, Жер жұтса, елден безсе, тапса қабір. Содан ба екен, жаралған жаратқан хақ Жұп жуытпай, жап-жалғыз, о бастан тақ. Көппен жүрсең - көлгірлік көлі жұтар, Жақ болар жалғыздыққа болса ақиқат. Шындық тақ, өтірік жұп, айла егіз Айқұшақ аймаласқан фәнилік із. Бақиға басың жалқы аттанасың, Өзіне үқсас жаратқан озалда иеміз.