Саған деген сағыныш батты жанға, Көтермейді көңілді шат-думан да. Аспанына асыққан перизаттай, Кете бардың оранып ақ тұманға. Күміс бояу сәулелі кірпігіңді, Көргенімде кеудемнен түн түрілді. Қарманып ем, қапыда жете алмадым, Құшағыма ақшулан бұлт ілінді. Көктің қызы-ай, көркіңде басқа мін жоқ, Өзің жайлы естіген дастаным көп. Әлі күнгі айтпаған бірақ ешкім, Сені мұнша сезімсіз, тасбауыр деп. Саған тәңір сыйлапты-ау текке қанат, Өзегімді өкініш өтті аралап. Жерге қайта білсем де қонбасыңды, Көкбөрідей ұлыдым көкке қарап. Нілдей қара қайғыммен қан бойлаған, Қарай-қарай қалшиып тауға айналам. Көшті бұлттай кеудемде сағынышым, Ескі жұрттай құлазып қалды айналам...