Қыстың суығында, Үйдің ығында Қызыл қасқа баспақ тұр еді, Жүре алмай ақсап тұр еді. Оған атжалман кез болды, Жай-жағдай сөз болды. — Қолбыраған кәнің ғана қалыпты, Анығын айтқанда өлу ғана қалыпты. — Оның рас, — деді баспақ, Аяқ болса ақсақ, Жатқан жер сыз болды, Басқан жер мұз болды. Жем мен шөп те болмады Күзгі күдеден түк те қалмады. — Біз, — деп қойды атжалман, — (Белгілі ғой мақтанған) Ішіп-жеу жағынан оңды, "Құдайға шүкір " қонды. Ініміз толған ақпар, Анығын айтқанда бір-екі қап бар. Не бір майлы қағаз бар, Жатып жеуге жайлы қағаздар. Онда: қазы мен қартаның, Құрт пен малтаның Нелер тәтті шараптың, Нелер дәмді тамақтың, Бәрінің де жұғыны бар, Шампанның да тығыны бар... Сондағы жазылған ақпар бойынша, Менің ойымша: Күде - күде мая, Жүгері пая, Сүрленген шөп те болуы керек. Таусылмас көп те болуы керек. — Ол өтірік ақпар, Түгі жоқ мақтар, Шөбі де сояу... Ол да көз бояу... Дей бергенде, мыртық Бір аяғын сылтып, Шыға беріп жығылды. Атжалман қуысқа тығылды. — Бүгін де мас екен. — Ферма бастығы осы екен... Сөз сонымен бітті, Тышқан ініне зытты, Баспақ бастығын күтті, Ол тұрар емес тіпті. Тұмсығы топыраққа тіреліпті, Анығын айтқанда: "тірі өліпті". Осындай ақпармен семіргендер, Ақпарды атжалманша кеміргендер, Айтарлықтай көп те емес.