Майлық пен сулық бірге өсті, Бірде жаңа, бірде ескі. Болып жүрген байғұстар, Бір күндері тілдесті. — Майлық! — деді сулық, Сөзінде жоқ қулық, — — Мен ылғи тазамын, Қалай тозамын ? Сен болсаң күнде, Әсіресе түнде, Майлы сорпаға батып, Сауыстанып қатып, Суыққа тоңбайсың, Дәл мендей болмайсың! — Дегенде майлық түйіліп, Ызаланып, күйініп, Тілдеп алды сулықты: — Өмірден қалып қойып, Білмей қапсың қулықты: Майлық та, сулық та Бұл уақта, Қожайынның жеңі, Тегі... Ішіп-жемі, Білінбесін дейді-ау, Жұрт көзіне ілінбесін дейді-ау... Қалай соны сезбейсің, Айыптыны сырттан іздейсің.