Ләйләң қайда? - деді маған күліп күн, Ләйләң қайда? - деді маған күліп түн. Дүниенің көріп жүрген күллі елін Көрдім маған күннің қатты күлгенін. Қатты күлді, әйелдерше күлді кеп: Сені тосып жүре ме ол, - деп, - үлбіреп?! Құшағы бар аялайтын аялы, Түн мүсіркеп, түн кеп мені аяды. Аяды кеп, аялады күлмеді, Қоңыр үнмен жұбатты кеп түн мені: Мәңгі түнге жеткеніңше уақыт көп, Күлкілі боп жүрісің де бақыт , - деп. Аямайтын күн болып кел – бәрібір, Аялайтын түн болып кел – бәрібір. Сені, Ләйлә, қара көзді киелім, Қайыспастан қара жерше сүйемін.