Ақша бұлт жаспен жуып көздің нұрын, Алатау жұбатады өз мұңлығын. Алма төс, алтын зерлі бұл шаһардың, Азабы ауырлаған. Сездім бүгін. Үйіріліп ерте соқты тағдыр күзі, Алматы – Алатаудың жалғыз қызы. Сол қыздың қыстығып бір өксігені, Секілді жылап ұшқан қаздың жыры. Адыра қап күймедегі мандатымыз, Алынбай биде кегі, ханда ақымыз. Жырымды тыңдамайды жылап айтқан, Солқылдап жатыр үнсіз Алматы – қыз. Шығыстан соққан дауыл қарға ұласып, Қалды ма тағы дауға зарлы басың. Мен емес! Сені мұнда талақ еткен Жыласа, зар еңіреп хан жыласын! Қып-қызыл намысыңды ит ап қашып, Құзғындар жетті тағы қипақтасып... ...Тізесін құшып жатқан Алматының, Алатау қояды үнсіз сипап басын.