Сенің ернің – пейіштегі гүл сынды, Демің сенің – сездіреді тылсымды… Көзің сенің – Ай жұтылған түн сынды, Сезім неге мөлдіреген мұң сынды?.. Қара шашың – Қара теңіз толқыны, Қарашығың – мен адасар жол түбі… Жүрегіңе сезіле ме, тыңдашы, Сені аңсаған жүрегімнің солқылы?! Саусақтарың – жапырағы қайыңның, Қауырсынның сәулелермен ойыны… Жанарыңда жасырулы мың жұмбақ, Көзқараста періштенің пайымы… Қасың сенің – иілген адырнадай, Сабырың ше? Құламас қабырғадай! Кірпіктерің өрнек салар құбылған, Әр өрнекте тығылған Тәңір бардай! Қыр мұрының – таулардың сілеміндей, Нұр-ғұмырың – баулардың тілегіндей. Қарашы әне, майысқан аппақ гүлді, Дәл өзіңнің нәп-нәзік білегіндей! Бар өмірің мен үшін – жарық шашқан, Төбемдегі жайқалған алып Аспан! Бітсе менің өмірім жер бетінде, Құстай болып көрінер жаным ұшқан. Ұшса егер құс-жаным сағым құшқан, Ұшса ұшар, бесауат сабылыстан. Кетсем егер, кетермін бұл жалғаннан, Саған деген өртенген сағыныштан!