Тәтті өмірге келіп еді Ол - ащы үнмен. Келіп еді Ол - бір алапат тасқынмен. Сөз-патшасы жүрегінде жаңғырып, Тайталасты Тағдыр дейтін тақсырмен. Тайталасты тағдырымен таласты, Таласудың басы, соңы – бәрі ащы. Жарасудың жөнін таппай жабығып, Жазған жыры жан жарасын тағы ашты. Жыр жазбаса кететіндей жынданып, Біртүрлі ғой, Ақын дейтін, бұл – халық. Жазған жырын жел тыңдаса мұңданып, Ел тыңдаса қалатұғын бұлданып. Тыңда, ақынды, көпірі жоқ Көл-Ана, Тыңда, ақынды, нөпірі көп Жер-Ана, Тыңда ақынды тіреуі жоқ көк Аспан, Алау жырдан аунап түсіп, домала! Домаланған мынау шетсіз дүниеде Өз мұңыңды тыңдамауға бола ма?