Жайраңдаған жайық-қыз құлын мүсін, Әудем жерден сезеді үніңді ішім. Ұғын, түсін лүпілін жүрегімнің, Мінезбен де маңғаздау жұғымдысың. Базбіреулер қошақан , сәби десін, Өз орны бар арусың фәниде шын. Ұғымың да, өзгеше қылығың да, Тал бойыңнан табылар сан үйлесім. Жаутаңым-ай, жанары жәудіреген, Саған менің назарым ауды дер ем. Жүзіңдегі жұтардай түпсіз көлдер, Ақын болсаң - деп тұр-ау - жаудыр өлең . Ынтық қылып жібектей күлкі, ісіңе, Шоқ салып үлгердің-ау мың кісіге. Пері қызы болмаса, періште - ол , Дейді ұлдар көз салған түр-түсіңе. Үй үлкені болғанмен тым еркесің, Сымбатыңа жарасып тұр өрдешің. Арман шыңға айналып бар болмысың, Алғансың ба мекендеп жыр өлкесін?! Зәузатым-ай мөлтілдек, жаутаңдаған, Кезіміз көп кездесер бау таңдаған. Сені көрсем дәрменсіз күй кешемін, Сезінсем де өзімді қауқарлы адам. Салды сезім сарсаңға әрі мені, Бұл не деген көңілсіз сарын еді. Қаузады мұң жапырақ-жүрегімді, Дертті жанның өзіңсің дәрігері. Емде мені, ерке қыз...