— Ей, немене қабағыңды түйіп Кеткендей дүниең күйіп! Көп сандалмай бер жылдам, Көжең болса құйып! — Көрсеткен ұшпағың осы ма ? Қалап тигенде сүйіп. Жамау-жамау қамыт Отырғанымыз киіп. — Нәлет, онан артық не керек, Өлесің бе, бар киімді жиып ? — Жалғыз ескі шапан ғой, Қойғандағы үйіп. — Масаты қамзол, жібектен жаулық Өкшең қарыстан биік, Бәйбіше жүр салпылдап, Етек-жеңін түйіп. Күн шықпай барады егінге, Антұрған, аясайшы біліп. — Ендеше мені де сал егінге! — Салсам салармын, Алғаным жоқ тегінге. Сүйіп алдым, жақсы дегенге дандайсып, Назың - ақ көбейді - ау сенің де... — Мен ондай егін сала алмаспын, Айтты екен деп бара алмаспын. Жұрт қос етектен киіпті, Мен кие алмай қала алмаспын. — Не қылған саған қос етек, Неге жетпейді осы етек! Сандықтағы камзолыңа Тағы керек оқа етек. — Бақпасаң жұрттай қып мені, Не қыламын сені? — Атаңа ғана нәлет! Сен білесің нені. Өгізшеге жаулық алдың, "Жерікпін " деп саулық алдың! — Өзің біліп алған шығарсың, Бес-алты күн дау ғып алдың. — Алсақ шашқан жоқпыз, тұр ғой, Қазақтың қатыны киіп-ақ, жүр ғой, — Жайласып ішіп отырған шай жоқ, Құрап отырған үй ғой. Алда ғана ит - ай, Құрта алмай жүргенің бір тай. Көйлек, мәсі, ақ жаулық, Тағы керек қу шай. — Тамақтан басқа нем бар, Тамақ табатын сен бар. Киім - тамақ таппасаң, Екі қатында нең бар?