Iздемедiң... Таппадым... жоқ дерегiң... Сағыныштың моншағын төкпеледiм. Саған емес, үн-түнсiз тұрып алған Телефонға ерiксiз өкпеледiм. Ерiксiз... Өзiмдi алдап күн өткiздiм. Жанарыма тамшыны түнеткiздiм. Ұмытқансып жүр едiм... Нелiктен кеп, Қоңырауын үмiттiң “шың” еткiздiң?.. Дiр еткiздiң жүректi...