Аңшы, түлкі және бөдене

Бір аңшы соңына тазыларын ертіп, аң аулап келе жатады. Сол сәтте алдынан түлкі шығып, зәресі ұшады. Ол жүрелеп отыра қалып: «Я, бәхти-бөден, жолыңа батпан тары құдайы, мына тазылардан құтқара гөр!» — деп жалбарынады.

Түлкінің өтініші

Түлкінің зарын естіген бөдене: «Айтқаныңды орындаймын» — деп, тазылардың алдына барады да, жер бауырлай ұшып, иттерді теріс жаққа алдарқатып әкетеді.

Алды-артына қарамай зыта жөнелген түлкі алысқа ұзап кетеді. Тазылардың қарасы үзілді-ау деген кезде, бір қалың шеңгелдің арасына келіп тығылады. Сол арада бөдене де түлкінің қасына жетіп келеді.

Уәде және бұлтақ

Бөдене: «Қане, тарыңды бер!» — дейді.

Түлкі енді бұлтаққа салып: «Е, есі жоқ бәхти-бөден! Әкем диқан болмаса, шешем диқан болмаса, саған батпан тарыны қайдан тауып беремін?» — деп жалтарады.

Бөдене наразы болып: «Ей, сен уәдеңді бұздың ғой» — дейді.

Мақтанның соңы

Бірақ түлкі де көнбейді. Ол өзіне өзі сүйсініп: «Төрт аяғым — пырақ, екі көзім — шырақ, екі құлағым — сақ. Өзім қашып құтылдым. Сенің не дауың бар?» — деп мақтанады.

Түлкі осылай мақтанып тұрған сәтте, жымын басқан тазы арт жағынан келіп, тарпа бас салады.

Бұл әңгіме уәдені бұзудың және орынсыз мақтанның ақыры опық жегізетінін еске салады.