Ормандағы кіп-кішкентай үйшік

Бұл оқиға орманда болды. Ашық алаңқайдың ортасында кіп-кішкентай, ескі үйшік тұрды.

Алғашқы қоныстанушы

Бір күні үйшіктің қасынан жүгіріп бара жатқан тышқан оны байқап қалады. Тышқан тоқтап: «Сүп-сүйкімді, кіп-кішкентай бұл үйшікте кім бар?» — деп сұрайды. Бірақ ешкім жауап бермейді.

Тышқан бос үйшікке кіріп, сонда тұрып қалады.

Достар біртіндеп көбейеді

Біраз уақыттан кейін үйшіктің маңына секіріп бақа келеді де: «Сүп-сүйкімді, кіп-кішкентай бұл үйшікте кім бар?» — деп сұрайды.

— Мен тықырлауық тышқанмын! Ал сен кімсің?
— Мен бақылдауық бақамын.
— Кел, бірге тұрайық.

Бақа «Бақ-бақ!» деп бақылдап, үйшікке секіріп кіреді. Екеуі татуласып, бірге тұра бастайды.

Көп ұзамай үйшік қасына ытқып-ытқып қоян жетеді: «Сүп-сүйкімді, кіп-кішкентай бұл үйшікте кім бар?»

— Мен тықырлауық тышқанмын!
— Мен бақылдауық бақамын. Ал сен кімсің?
— Мен қорқақ қоянмын!
— Кел, бірге тұрайық.

Қоян да үйшікке кіріп, үшеуі бірге өмір сүре бастайды.

Алыстан бұл үйшікті түлкі көреді. Ақырын басып жақындап, терезесін қағады: «Сүп-сүйкімді, кіп-кішкентай бұл үйшікте кім бар?»

— Мен тықырлауық тышқанмын!
— Мен бақылдауық бақамын!
— Мен қорқақ қоянмын! Ал сен кімсің?
— Мен қу түлкімін!
— Кел, бірге тұрайық.

Үйшіктен түлкіге де орын табылып, достар төртеу болады.

Келесіде тілі салақтап, айналасына алақ-жұлақ қарап қасқыр жетеді. Есікті қағып, қырылдаған дауыспен: «Сүп-сүйкімді, кіп-кішкентай бұл үйшікте кім бар?» — дейді.

— Мен тықырлауық тышқанмын!
— Мен бақылдауық бақамын!
— Мен қорқақ қоянмын!
— Мен қу түлкімін! Ал сен кімсің?
— Мен сұр қасқырмын!
— Кел, бірге тұрайық.

Қасқыр қысыла-қымтырыла ішке кіреді. Әйтсе де кіп-кішкентай үйшікке бесеуі де сыйып кетеді. Барлығы қосылып ән айтып, тату-тәтті өмір сүреді.

Аюдың келуі және үйшіктің құлауы

Бір күні жидек теріп жүрген аю үйшік тұрғындарының әнін естіп, жақын келеді де бар дауысымен: «Сүп-сүйкімді, кіп-кішкентай бұл үйшікте кім бар?» — деп ақырады.

— Мен тықырлауық тышқанмын!
— Мен бақылдауық бақамын!
— Мен қорқақ қоянмын!
— Мен қу түлкімін!
— Ал мен болсам, сұр қасқырмын! Ал сен кімсің?
— Мен қорбаңбай аюмын!
— Кел, бірге тұрайық.

Аю үйшікке кірмек болып тырбыңдайды. Бірақ басы кіргенімен, денесі сыймайды. Амалы таусылған аю: «Ендеше мен үйшіктің шатырына шығып тұрайын» — дейді.

Іштегілер: «Жоқ, сен дәусің! Кішкентай үйшігіміз көтере алмайды, қиратасың» — деп шырылдайды.

Бірақ аю: «Қорықпаңдар, түк те болмайды» — деп тыңдамайды.

Амалсыздан бәрі келіседі. Аю қорбаңдап төбеге шыға бергенде-ақ ескі үйшік сықырлап, быт-шыт болып құлап түседі. Алайда тықырлауық тышқан, бақылдауық бақа, қорқақ қоян, қу түлкі және сұр қасқыр — бәрі аман-есен сыртқа шығып үлгереді.

Түйін: реніштің орнына — ортақ іс

Достар аюға ренжімейді. Қайта бәрі бірігіп бөренелерді тасиды, тақтайларды сүргілейді, жаңа үйшік тұрғызуға кіріседі.

Осылайша, бәрі жұмылып еңбектеніп, өздеріне әп-әдемі, жап-жаңа үйшік салып алады.